Ölümsüz bir “Ümit” şiiri
Saçları uzun fakat kel bir çocuktu Ayağında daima kot, sırtında gocuk Gülüşüyle fırtına gözyaşlarıyla tufan “Metalica”dinlerdi, bağlamazdı postallarını inadına Kadife bir gül, yumuşak hamur, keskin ustura Gökkuşağı misali sarıvermek isteyen bütün dünyayı Gökyüzü gibi aynı mesafede bütün uzaklıklara Saçları uzun fakat kel bir çocuktu Henüz 23’ündeydi ilk tanıdığımda Bakışları kalk gidelim, ayakları öyle çabuk İlk sabah yeli gibi “Ümit” yayan yoldaşlarına 27 yaşında öleceğim diyordu bu kesin Bundan daha yakışıklı çağı olamaz ki devrimcinin Saçları uzun fakat kel bir çocuktu Sevdi mi Ferhat gibi dağları delerdi Beyniyle, bolşevizmin gözde çocuğu Buharin Kavga da yılgı nedir bilmez bir yürek Ölümse, “Akın” eder gibi ölürdü en önünde cephenin Saçları uzun fakat kel bir çocuktu; zehir gibi hafıza Bütün nehirleri ezbere bilirdi, o “Fırat” sa bu da “Tuna” Pa...